انسان دنیوی و اخروی

انسان معجونی عجیبی از هر موجود است که نمونه ای از آن در اوست از درندگی چون گرگ و از تکبر

پلنگ ؛ از شکم خوارگی چون گوسفند و از شهوترانی چون خوک و از حقه بازی چون روباه و از طرف دیگر

در خیرخواهی و کمک رسانی چون ملائکه است حال خواهد که کدام را بر گزیند...روح و ذات آدمی

مرتکب گناه شده و بدن وسیله و آلت تنها بوده است لذا جوانی و پیری در " من " (که همان روح است

) فرقی نمی کند هر چند صد ساله باشد در 20 سالگی " من " است و گناه 20 سالگی ؛50 سالگی و

70 سالگی همه اش گناه " من " است . تکلیف خداوندی هم بر روی گوشت و پوست نیست بلکه بر ذات

آدمی است که اراده می کند و با اراده کردنش می جنبد . منتها با این بدن ... خلاصه روح است که در

راحتی یا شکنجه است ...هر چه بخواهیم جهنم و عذابها ی آنرا در ذهن خود تصور کنیم از عهده اش بر

نخواهیم آ مد...بدن در آخرت آثار مادی ندارد و با بدن فعلی تفاوتها یی دارد از جمله فضولات و کثافات ندارد

؛ بیماری ندارد بدن همین بدن است لکن تشکیل و ترکیب بندی آن طوریست که این آثار ترکیب مادی را ندارد

تصور آن برایمان میسر نیست چون این آثار لازمه جداشدنی بدن مادی است و غیر آنرا نمی توانیم تصور کنیم

...مثل تفهیم بچه در شکم مادر . که بیرون شکم مادر ،عالم وسیعی است که دارای میوه ها، خوراکیها ،

حیوانات و غیره می باشد برایش امکان ندارد بتواند آنرا درک کند . وضع آدمی هم در شکم عالم طبیعت

نسبت به عالم فوق طبیعت چنین است و عالم پس از مرگ چه توسعه ای دارد نتواند بفهمد.